Aynı Gökyüzüne Bakıyoruz Projesi Yeni Bir Döneme Başlarken...

Bu sene bu projeyi Türkiye'de kimler yürütecek bilmiyorum
ve ya gecen sene bu projeyi kimler yürüttü onu da bilmiyorum...
Bildiğim Elazığ’da bu projeyi yürüten gönüllüler ve onların huzur ve mutluluk veren çocuklar vardı...
Onlara ve bize destek veren herkese teşekkür etmek için bu yazıyı yazmak üzere oturdum bilgisayarıma...
Ve hani birazda bu dönem bu projeyi yürütmek isteyenleri cesaretlendirip heveslendirmek için aslında...

Projemizi Elazığ Çocuk Eğitim Evinde gerçekleştirdik geçen dönem.
İlk oraya girişimizi hatırlıyorum da soğuk duvarlar ve tedirginlik geliyor aklıma hemen
bize acayip gözlerle bakan zeki çocuklardı karsımızdakiler
o gün işimizin kolay olmadığını anlamıştık...

Ebru atölyelerimiz oldu proje içerisinde
Bir atölyemize Cumhuriyet Savcısı da katılmış
O gün ben yoktum
Ama Savcı beyin söylediği cümle şu olmuş "Fırsatım ve zamanım olsa buradaki atölyelere kendi çocuklarımı da getirirdim."
Bir yerden daha onay ve memnuniyet almıştık bu bizim proje için gurur verici olmuştu...

Proje içinde anlatacağım birçok anım var
Ama proje dışına da yansımıştı orada ki memnuniyetimiz…
Bir gün Elazığ’dan Malatya’ya gittiğimde
Malatya garajında bir çocuk yanıma elinde iki tane kutu kolayla yaklaştı
‘’Merhaba hocam’’ dedi
Önce tanıyamadım
Sonra Eğitim Evindenim dedi
Kolayı uzattı
şaşırmıştım teşekkür ettim
elindeki kolayı ısrarla uzattı bu sefer
‘’Sizin için aldım hocam içeceksiniz’’ dedi...

Bir sabahta Elazığ’da arkadaşımdan kendi evime dönerken bir işyerinin kapısında iki çocuk bana hocam diye seslendi
arkadaşlarımın yanında öyle gururlandım ki anlatamam döndüm bizim çocuklar
gidip konuştum biraz
çalışıyorlarmış orada...

Hiç mi istenmeyen olay olmadı diyeceksiniz...
Oldu elbet bir gün birden çocuklar arasında bir kargaşa oldu
Araya gırdım
Ve araya gırdım diye ayrıldılar hemen
Dersi bitirdim hemen ve çocuklar bize donup
"Hocam siz varsınız bizim için buraya geliyorsunuz bu kadar şeyi yapıyorsunuz diye biz olayı büyütmedik"  dediler...

Oradaki çocukların bize sorularıysa unutulmazdı
her biri birbirinden zeka dolu sorular aldık çoğu zaman...
Ve bizi en çok köşeye sıkıştıran sorularıysa
"Hocam ben hayvanı hapsetmeyi bir yere kilitlemeyi anlarım
Ama insanı insan nasıl hapsediyor
Nasıl kilitliyor bir yere? " bu soruya hepimiz susmuştuk çünkü söylenecek bir şey yoktu
Kanun bu deyip kestirebildik sadece...

Bu yazıyı yazmama sebep başka bir arkadaşımın bu projeyi kendi örgütlenmesinde yapmak istemeseydi…
Bende belki başkaları da yapar diye sizinle bir iki anımızı paylaşayım istedim
Lütfen bu projenin ilerlemesine yardımcı olalım
Çünkü bu projede o kadar çok güzellik var ki…
Ve bu projenin gökyüzü tüm göklerden daha mavi...
Eğer hatam olduysa yazıda af ola...
Gönüllü kalın arkadaşlar...

Süleyman Zorlu
Fırattog Aynı Gökyüzüne Bakıyoruz Proje Sorumlusu
0 537 680 44 08
suleyman.zorlu@hotmail.com